Na takie zachowanie może mieć wpływ właśnie rodzaj karmidła z jakiego je koń, oraz miejsce zadawania posiłku.

W sklepach mamy szeroki wybór karmideł. Od najzwyklejszych czarnych przemysłowych wiaderek, przez gumowe miski, po coraz bardziej popularne plastikowe, giętkie miski z uszami.

Moim zdaniem gumowa miska to najlepszy wybór. Doskonale sprawdza się podczas karmienia w stajni jak i na padoku. Jest cięższa i bardziej stabilna od od plastikowych wiaderek, jest odporna na pękanie i uszkodzenia, ale co najważniejsze jest szeroka i płytka. To właśnie te dwie cechy są najważniejsze z punktu widzenia końskiej fizjologii.

Konie, jako zwierzęta roślinożerne mają silny instynkt ucieczki, gdy czują się zagrożone. Ich oczy osadzone są po obu stronach głowy, przez co mają o wiele szerszy kąt widzenia. Jeśli podajemy paszę w wąskich i stosunkowo głębokich karmidłach, możliwość obserwacji otoczenia (szczególnie, gdy są karmione na zewnątrz) jest ograniczona. Koń może czuć się bardziej zestresowany, może robić przerwy podczas żucia i wyciągać głowę z wiaderka, aby się rozjerzeć.

Konie również lubią wybierać składniki paszy treściwej. To zdumiewające, jak potrafią zostawić na dnie małe pelletki jeśli im nie smakują, a wybrać wszystkie ziarna owsa. Wąskie wiaderko to uniemożliwia, gdyż ogranicza zakres ruchów głowy. Koń może być z tego powodu sfrustrowany i nie doje posiłku, albo go wysypie.

Wąskie i wysokie wiaderka lub miski nie są również dobrą alternatywą dla koni z problemami oddechowymi, gdyż utrudniają cyrkulację powietrza, a pył z paszy lub mineralnych dodatków paszowych dostaje się do dróg oddechowych. Takim koniom należy podawać posiłki na mokro w szerokich i płytkich karmidłach.

Te drobne kwestie pewnie rzadko przychodzą nam do głowy i pozostają niezauważone ale dla konia mogą mieć istotne znaczenie.

Artykuł Najlepsze karmidła dla koni pochodzi z serwisu Equizen.pl.

Nim zaczęłam interesować się filozofią minimalizmu oraz przenosić ją do życia codziennego, również w sferze jeździeckiej, byłam maniaczką zakupów sprzętów jeździeckich. Oczywiście taki sposób zarządzania finansami pod koniec miesiąca doprowadzał mnie do frustracji, gdyż okazywało się, że  większość tych rzeczy jest zbędna, a pieniędzy na koncie brak. Końskie graty były upychane w każdą wolną przestrzeń w garażu, a ich nadmiar doprowadzał mnie do szału. 

Czego już nie kupuję

1. Końskie cukierki, smakołyki i słodkie lizawki

Niestety mój koń parę razy zadławił się cukierkiem. Za każdym razem było to bardzo stresujące przeżycie, które wiązało się zagrożeniem niedrożności przełyku. Uważam, że cukierki dla koni są zbędne, gdyż jako ewentualna nagroda/smaczek może spokojnie służyć marchewka, garść owsa lub musli. Uważam że konie jak i ludzie powinni ograniczać ilość cukru, a słodkie lizawki nie są w ogóle wartościowe z punktu widzenia końskiej diety.

2. Odżywki do ogona i szczotki do ogona

Wiem, że dużo osób nie wyobraża sobie pielęgnacji końskiego włosia bez pachnących sprayów ale ja z nich zrezygnowałam po tegorocznej zimie na wolnym wybiegu. Większość z nich zawiera silikon i inną chemię, która zamyka pory i wygładza włos, niestety pozostawia lepki film, który “przykleja” brud.  Zrezygnowałam również z tradycyjnej, okrągłej szczotki do grzywy i ogona z igłami na rzecz szczotki z długim miękkim włosiem Haasa – jest ona wielofunkcyjna, gdyż świetnie sprawdza się do usuwania kurzu z letniej sierści i przy regularnej pielęgnacji naprawdę dobrze rozczesuje i nabłyszcza koński włos.

3. Smar do kopyt

Nigdy nie udało mi się wykorzystać tego produktu nawet do połowy przed upływem terminu ważności, co miało istotny wpływ na decyzję o zaprzestaniu kupowania.  Drugim i najważniejszym powodem jest fakt, że mój koń jest na wolnym wybiegu, więc przesuszone kopyta nie stanowią takiego problemu, jak wtedy, gdy koń stał na kwaterce i w stajni. Co więcej uważam, że smary zapychają pory i blokują dostęp wilgoci z porannej/wieczornej rosy, które naturalnie nawilża puszkę kopytową. Ich skład pozostawia często wiele do życzenia i wydaje mi się, że lepszym rozwiązaniem są naturalne oleje, które powinnym być przechowywane w odpowiedniej temperaturze oraz zużyte zgodnie z terminem przydatności. Bez odpowiedniego żywienia, braku ruchu i regularnych wizyt dobrego kowala koń nigdy nie będzie miał zdrowych i mocnych kopyt.

4. Końskie preparaty do pielęgnacji

Kiedyś w mojej apteczce miałam tonę maści, żeli i innych środków dedykowanych konkretnym zadaniom, często z bardzo podobnym składem. Nigdy nie wykorzystywałam ich do końca, co więcej rzadko kiedy w ogóle otwarłam opakowanie przed upływem terminu ważności. Końskie preparaty ograniczyłam do niezbędnego minimum, a niektóre dedykowane koniom zamieniłam na zwykłe apteczne. Nie używam już szamponów dla konia, odżywek do ogona, nabłyszczaczy do sierści, smarów do kopyt, maści na otarcia, płynów dezynfekujących, maści przeciwświądowych dedykowanych tylko dla koni. W moim zestawie jest: manusan, szare mydło, octanisept, sudocrem/pasta cynkowa, wcierka rozgrzewająca z arniką, glinka chłodząca, blue spray i spray do strzałek waldhausen, preparat przeciw owadom farnam tri-tec, malacetic spray.

5. Nauszniki i owijki polarowe – komplety

Nigdy nie miałam, nie używałam. Wiele publikacji mówi wręcz o szkodliwości stosowania owijek polarowych ze względu na przegrzewanie nóg, co prowadzi do mikrourazów i  uszkodzenia ścięgien. Polecam tekst:

• https://palegro.pl/czy-ochraniacze-i-owijki-moga-przegrzewac-konskie-nogi/
• https://thehorse.com/1101094/do-boots-and-wraps-overheat-horses-legs/
• http://www.waterlaneequinevets.co.uk/wp-content/uploads/2017/03/Thermoregulation-Polo-Times-article.pdf

6. Derki

Derki to dla mnie temat rzeka 🙂 W najlepszym “derkowym” okresie miałam ich ponad 20, wszystkie upchnięte poza sezonem w garażu. Obecnie nie golę, więc i nie derkuję konia. Z perspektywy czasu uważam, to za błąd. Mój koń może był dwa sezony zimowe w treningu skokowym, gdzie powiedzmy, że gruba sierść zimowa i pocenie było wskazaniem do golenia. Poza tym goliłam i derkowałam z wygody, gdyż siwy koń był w stajni jednym z największych brudasów. Zimą żyłam ciągle w poczuciu winy, że koń ma za mało ruchu, bo spędza większość czasu w boksie lub na kwaterze, więc muszę na niego wsiąść, a że odgruzowanie jest czasochłonne – lepiej wygolić i założyć derkę. Mój koń ich nie cierpiał – gdy tylko miał sposobność, jak Houdini wydostawał się z nich. Zresztą i tak był brudny – bo nie miał kaptura, a brzuch miał cały posklejany z sików i kup. Po pierwszej zimie na wolnym wybiegu muszę stwierdzić, że nigdy nie był tak czysty. Żółtych plam i zaklejek z odchodów, gorszych do czyszczenia niż błoto, było brak. Co więcej uważam, że derki zaburzają naturalną termoregulację, szczególnie jeśli są zakładane na niegolnego konia, co nie jest rzadkością. Swój maksi zestaw ograniczyłam do polaru z pasami, cienkiej derki przeciwdeszczowej i grubszej padokowej z wypełnieniem 100g. Trzymam jej na wszelki wypadek. W czasie tej zimy nie skorzystałam nawet z polaru.

7. Patenty do lonżowania i wypinania konia

Kiedyś stosowałam i to nieumiejętnie, bez wiedzy na temat prawidłowej biomechaniki, ani celu – po co i jak, bo “ktoś mi kazał”, bo “inni tak robią”. Nie zdawałam sobie w ogóle sprawy z konsekwencji zdrowotnych, jakie może przysporzyć gonienie konia przez pół godziny na ciasnym kole w wypięciu. W internecie i nie tylko jest sporo artykułów poruszających tą kwestię.

8. Czapraki

Kupowanie czapraków to nic innego jak “szmatoholizm” w końskim wydaniu 🙂 Mam wrażenie, że właściciele koni dzielą się na tych, którzy mają je we wszystkich możliwych kolorach, albo tych którzy mają dwa lub trzy i ciorają nimi do końca zdatności użytkowania. Niestety lubię ładne rzeczy i mam tendencję do kupowania duplikatów w innych kolorach.

Obecnie mam 4 i uważam tą ilość za wystarczającą. Co pół roku pojawia się nowa kolekcja i pokusa – kup nowy, bo koń będzie super w nim wyglądał. Wolny wybieg również zrewidował moje poglądy, co do końskiej rewii mody. Faktem jest, że na rynku mamy masę różnych czapraków wykonanych z różnych materiałów i jeśli czegoś sami nie przetestujemy, nie wyrobimy sobie opinii. U nas najlepiej sprawdzają się sztywne cottony z wycięciem na kłąb – żadne grubasy w wypełnieniem z pianki,  pady i syntetyczne połyskliwe materiały. Co do kolorów – sama ułatwiłam sobie życie – preferuję granat i szary. W mojej kolekcji trafił się morski (niepotrzebnie) i brązowy, który chyba jest ulubionym 🙂 Zauważyłam, że z czaprakami w nadmiernej ilości, jest jak z ciuchami – masz ich milion, a i tak używasz dwóch ulubionych, ale każda nowa kolekcja, ma jakiś “must have”, bez którego trening nie będzie efektywny 😀

9. Pasza z dodatkiem melasy (musli, granulaty, sieczka)

Melasa jest częstym dodatkiem paszowym, który ma za zadanie sprawić, by pasza była bardziej smakowita i mniej pyląca, jednak ja uważam, że jest to całkowicie zbędny i niezdrowy dodatek w codziennej diecie konia. Od ponad roku podaję pasze z nuby, które są bilansowane pod polskie siano, mają sypką postać, są dobrej jakości i nie zawierają melasy. Niestety nie raz nacięłam się na sieczkę i musli z taką zawartością melasy, że było aż posklejane w duże płaty

10. Jeździeckie ubrania 

Niestety wszystko, co jest dedykowane jeździe konnej jest kilka razy droższe niż innym sportom. To chyba jest faktycznie elitarna dziedzina 😀 Nie kupuję już t-shirtów, czapek, szalików, bluz, kamizelek marek jeździeckich. Uważam, że o wiele lepsze właściwości termiczne ma odzież z firm outdoorowych i często korzystniejszą cenę. Z jeździeckich marek kupuję (co oczywiste) bryczesy, kask, rękawiczki letnie. W zeszłym roku z powodu przeprowadzki na wolny wybieg zainwestowałam w dwa długie stricte jeździeckie płaszcze (z rozcięciem z tyłu) – jeden przeciwdeszczowy, typu hardshell z membraną, drugi zimowy – lekki, ocieplany, również z wodoodporną membraną. To były dobrze zainwestowane pieniądze. 

Artykuł 10 rzeczy których już nie kupuję dla konia pochodzi z serwisu Equizen.pl.

Jako posiadaczka konia z przeszło 8 letnim doświadczeniem mogę śmiało nazwać się ekspertem końskich zakupów. Dorobiłam się tony niepotrzebnych rzeczy – derek, czapraków, ochraniaczy, patentów, podkładek, strzemion, szczotek itp. Uporządkowanie i eliminacja niepotrzebnych rzeczy zajęły mi dwa lata, ale wiązało się to przede wszystkiem ze zmianą sposobu myślenia na temat koni, ich treningu a przede wszystkim poznania ich potrzeb. 

Niestety większość końskich właścicielek ma tendencję do kupowania “za dużo”, “na wszelki wypadek”, “bo takiego czapraka jeszcze nie mam”, “bo koleżanka poleca, to muszę też mieć”. Druga kwestia, szczególnie przy jednym koniu łatwo wpaść w zakupowy szał. Wszystkie te piękne końskie rzeczy wydają się nam niezbędne a w rzeczywistości to graty.

Jak uchronić się przed zbędnymi wydatkami?

1. Ogranicz ilość zakupów do niezbędnego minimum. 
2. Podziel potrzebne rzeczy na grupy i zrób listę:
   • Sprzęt do jazdy konnej
   • Sprzęt do pracy z ziemi
   • Sprzęt stajenno-pielęgnacyjny
   • Apteczka
3. Określ swój budżet – w przypadku “końskiego” hobby ceny sprzętu mają dużą rozpiętość.
4. Zrób listę w excelu – proponuję wpisać wybrane rzeczy w wersji basic oraz premium. Tym sposobem porównasz ceny i zweryfikujesz,  na co faktycznie warto wydać więcej, a na co mniej. 
5. Poszukaj sprzętu używanego w dobrym stanie na re-volta.pl lub grupach na FB – Sprzedam/kupię sprzęt jeździecki – szczególnie dotyczy to derek, czapraków, podkładek, ochraniaczy, popręgów, strzemion – można trafić na markowe “perełki” w bardzo atrakcyjnej cenie.
6. Część wyprawki skompletuj przed przywiezieniem konia. Dotyczy to przede sprzętu stajennego, środków do pielęgnacji i apteczki. Niektóre rzeczy są dostępne tylko w internecie, albo mają dłuższy czas dostawy, a sklepy stacjonarne nie zawsze dysponują od ręki interesującym nas asortymentem.

Poniżej przedstawiam listę niezbędnych rzeczy podzieloną wg kategorii.

Sprzęt do jazdy konnej

• siodło – musi być bezwzględnie dopasowane do konia. Temat dopasowania siodła jest tak istotny i obszerny, że wymaga osobnej analizy. Jeśli nie wiesz dlaczego, koniecznie przeczytaj artykuł: Jak dopasować i wybrać siodło.
• popręg
• strzemiona
• 2 czapraki – najlepiej dobrej jakości, nie za grube, bawełniane, sztywne, z wycięciem na kłąb (o anatomiczny kształcie)
• ew. podkładka pod siodło – mattes (podkładka z owczej wełny) szczególnie jeśli mamy za szerokie siodło, ew. podkładka żelowa lub korekcyjna z kieszeniami. Stosowanie podkładek jest kwestią dyskusyjną (szczególnie korekcyjnych), gdyż siodło powinno być dopasowane do konkretnego konia, jednak z doświadczenia wiem, że jest to jeden z najtrudniejszych aspektów kompletowania sprzętu.
• ochraniacze – do treningu skokowego typu skorupy lub do jazdy “po płaskim” typu strychulce. Osobiście ich nie używam, chociaż swego czasu miałam  niezliczone ilości – uważam, że do jazdy “po płaskim”, jeśli koń się nie strychuje, są zupełnie niepotrzebne. Odradzam używanie polarowych owijek (często kupowanych tylko i wyłącznie dla efektu wizualnego pod kolor czapraka) oraz ochraniaczy na padok. Wyjaśnienie dlaczego znajdziesz w tym artykule.
• kaloszki – jeżeli koń jest kuty
• ogłowie (plus wędzidło, jeśli używamy kiełzna)

Sprzęt do pracy z ziemi

• lonża,
• ew. kawecan – jeśli faktycznie zamierzasz lonżować konia zgodnie z jego biomechaniką – nie mówię o gonieniu go w kółko,
• lina krótka – 3,5 m – na spacer w ręce lub do pracy z ziemi,
• halter (kantar sznurkowy) – koniecznie trzeba zaznajomić się z anatomią głowy konia i położeniem nerwów, gdyż supełki wywierają właśnie ucisk na nerwy. Haltera używamy tylko i wyłącznie do pracy z ziemi lub spacerów w ręce z koniem. Halter nie jest kantarem  i nie spełnia takiej roli. Koniecznie sprawdź, jak go prawidłowo wiązać i jaką pełni rolę w treningu. Nigdy nie wypuszczaj konia na padok w kantarze sznurkowym!
• carrot stick/bat do lonżowania – baciki są przedłużeniem naszej ręki, a nie narzędziem służącym do wymierzania kary!

Sprzęt stajenno-pielęgnacyjny

• derka polarowa – przydatna do odprowadzenia potu po treningu, można ją zastąpić derką z microfibry, która świetnie może sprawdzić się jako derka do ochłodzenia konia, oczywiście po uprzednim zmoczeniu, jeśli koń ma objawy udaru lub przegrzania. Warto aby derka miała odpinane pasy – może być użyta jako stajenna, albo pod derkę padokową – jeśli koń potrzebuje takiego wsparcia – głównie w przypadku choroby.

• ewentualnie derka padokowa przeciwdeszczowa – jeżeli koń ma problemy z utrzymaniem masy, marznie, lub jest chory. Uważam, że derkowanie konia nigdy nie powinno być podyktowane wygodą opiekuna i zapobieganiu tzw.”panierce” w okresie jesienno-zimowym, gdyż zaburza to naturalna termoregulację (artykuł).
• kantar (warto mieć zapasowy) 
• uwiąz
• zestaw szczotek: magic brush, szczotka z naturalnego włosia miękka, szczotka do ogona, kopystka ze szczotką, ew. gumowe zgrzebło, ściągaczka do wody  – zestaw minimum i wg mnie wystarczający. Można pomyśleć o komplecie na zmianę, gdyż szczotki należy czyścić i dezynfekować, szczególnie jeśli koń ma problemy dermatologiczne.
• środki do pielęgnacji: wcierka z arniki rozgrzewająca, glinka chłodząca, siarczan miedzi do kopyt, szampon, mokre chusteczki (polecam malacetic – oczyszczająco-odświeżające nasączone roztworem kwasu octowego, o właściwościach antybakteryjnych)

Apteczka

• rivanol 
• octenisept lub inny preparat dezynfekujący
• bluespray/aluspray/spray ze srebrem koloidalnym/hydrożel na rany – do zabezpieczenia rany
• sól fizjologiczna w ampułkach
• manusan
• maść na otarcia
• biovetalgin (warto mieć w apteczce na wypadek kolki ale jest to lek podawany w iniekcji,  należy zawsze skonsultować się lekarzem weterynarii przed samodzielnym podaniem w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia konia)
• termometr
• rękawiczki lateksowe
• nożyczki
• pęseta
• parę pampersów
• srebrna techniczna taśma
• wata gruba
• bandaże samoprzylepne (4-5 szt)
• gaza jałowa
• strzykawki i grube igły
• plastry
• środki przeciwbólowe dla nas

Artykuł Wyprawka dla konia – jakich niezbędnych rzeczy potrzebuje koń i jego opiekun? pochodzi z serwisu Equizen.pl.